اثربخشی برنامه درمانی حمایت از خودگردانی روزمره نوجوانان بر خود‌تنظیمی دانش‌آموزان دارای اختلال نارسایی توجه – بیش‌فعالی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی برنامه‌ درمانی حمایت از خودگردانی روزمره نوجوانان بر خودتنظیمی دانش‌آموزان دارای اختلال نارسایی توجه- بیش‌فعالی انجام شد. روش پژوهشی آزمایشی و از دو طرح گروهی با تقسیم تصادفی، پیش‌آزمون و پس‌آزمون استفاده شد. جامعه آماری این پژوهش کلیه‌ی دانش‌آموزان پسر دارای اختلال نارسایی توجه-بیش ‌فعالی شهر شیراز در سال تحصیلی 1400-1399 بودند. که از بین آنها نمونه‌ای با حجم 30 نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در گروه آزمایش و کنترل جاگماری شدند. از هر دو گروه پیش آزمون به عمل آمد و گروه آزمایش برنامه‌ی درمانی حمایت از خودگردانی روزمره نوجوانان را در 15 جلسه یک ساعته دریافت کردند در حالی که به گروه کنترل این آموزش ارائه نشد و در پایان بر روی هر دو گروه پس‌آزمون اجرا شد. به منظور سنجش نشانه‌های اختلال نارسایی توجه – بیش فعالی و خودتنظیمی، به ترتیب از مقیاس درجه بندی کانرز فرم والدین و(1960) پرسشنامه خودتنظیمی میلر، براون و لاوندیسکی(1999) استفاده شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از روش تحلیل کوواریانس یک متغیره و چند متغیره نشان داد که برنامه درمانی حمایت از خودگردانی روزمره نوجوانان بر نمره کل و خرده مقیاس‌های خودتنظیمی دانش‌آموزان دارای اختلال نارسایی توجه – بیش فعالی تاثیر معناداری داشته است (05/≥0p). بنابراین پیشنهاد می‌شود از برنامه درمانی حمایت از خودگردانی روزمره نوجوانان در کلینیک‌ها و مراکز اختلالات رفتاری جهت بهبود وضعیت دانش‌آموزان دارای اختلال نارسایی توجه – بیش فعالی استفاده شود.